Bakken met 'Omi'


Omi noemen wij haar. En dat vindt ze geweldig. Inmiddels 80 jaar en ze leeft van dag tot dag. Haar gezondheid gaat achteruit. Ze heeft al diverse keren in het ziekenhuis gelegen, men kan er nog maar weinig aan doen. En zo schuifelt zij door het huis. Haar man, ook 80 jaar, heeft nog een conditie waar wij niet tegenop kunnen. Hij heeft het altijd erg druk, de varkens verzorgen, de kippen verzorgen, de tuin verzorgen, op het land werken, de zoon helpen –die ook een boerderij heeft- en omi helpen met het zwaardere werk zoals dweilen en dingen voor haar optillen. Maar alles kan er niet meer gedaan worden. Veel dingen blijven liggen waar ze ooit zijn neergelegd. Hierdoor kan je de geschiedenis van deze famile lezen gewoon door om je heen te kijken. Ik maak er foto's van om het vast te houden, want ik wil dat dit nooit eindigt.....

Haar man is er niet altijd. Vaak helpt hij bij zijn zoon op de boerderij en dan is omi alleen thuis. Dat is eigenlijk niet zo'n geruststellende gedachte want het is 'een mensje van een dag' zoals men dat vaak zegt. Maar de plicht roept, zo ook vorige week. De mannen moesten op het land werken want het was hooitijd maar omi wilde heel erg graag naar de kerk op die dag. Ze gaat trouw iedere week. Ver lopen kan ze niet meer. In de uto stappen gaat met veel moeite. Ik stelde haar voor om met onze auto samen naar de kerk te gaan. Ze leefde helemaal op, want samen naar de kerk gaan, dat is voor haar het einde.



Toen ik op het afgesproken tijdstip arriveerde, zat ze op haar versleten keukenstoeltje. In één hand haar stok, de andere hand op haar borsten. "Ik voel mij niet goed, mijn hart…" kreunde ze. "Ik moet rusten, ik moet in bed gaan liggen" en ze schuifelde naar haar bed. Ik volgde haar naar de slaapkamer want haar man opbellen om hem hierover in te lichten mocht ik niet. de dokter bellen werd mij nadrukkelijk verboden. Het telefoonnummer van de huisarts had haar man op een papiertje gekrabbeld en lag op de keukentafel met de bedoeling dat omi in noodgevallen zelf de dokter zou kunnen bellen.....

Omi's slaapkamer is gemeubileerd met meubels uit de jaren 60/70 van de vorige eeuw. Ze zijn sinds ze zijn aangeschaft nooit meer zijn verplaatst. Alle meubilair staat functioneel naast elkaar tegen de lemen wanden van het grote huis met zijn hoge kamers. Aan het voeteneinde van het bed een tafel met twee stoelen. Een vaasje met plastic bloemen op een door haar zelf gehaakt kleedje staat precies in het midden van het tafeltje. Enkele foto's van haar kinderen uit de tijd dat die nog op school zaten hangen her en der verspreid aan de muur. Sommigen voorzien van een ragfijn spinneweb, zichtbaar gemaakt door het stof. In het midden boven het bed hangt een grote prent van Jezus, uitgevoerd in mierzoete kleuren. Buiten is het stralend weer en de temperatuur zit ver boven de 30C . De raamluiken zijn gesloten maar de ramen staan open. Ondanks dat is het klam en koud binnen. Ik trek het vest van omi aan want ik had niet gerekend op deze kou. Omi ligt op bed en ik zit op de stoel naast haar met mijn voeten op de bedrand. Het geeft mij een rotgevoel om dat mensje daar zo in bed te zien liggen. We keuvelen wat. Omi is depri, haar uitje naar de kerk kan niet doorgaan. En zodra omi zich niet lekker voelt, wil ze dood. Ik kan eigenlijk niets inbrengen tegen haar argumenten, ze is oud en versleten, versleten van het harde leven op het Hongaarse platteland. De minuten kruipen voorbij en soms valt er een lange stilte.

Op de hof slaan de honden aan. Ik kijk op de klok en zie dat inmiddels drie uur zijn verstreken. Omi werkt zich omhoog in het bed. "De mannen zijn terug" zegt ze met een opvallend heldere stem. Innerlijk was ik maar wát blij dat de mannen terug waren en meteen stond ik op om ze buiten te gaan begroeten en hun te vertellen dat omi zich niet lekker voelde. Toen wij gezamenlijk naar binnen liepen, troffen wij omi ineens midden in haar keukentje aan. Ze stond in een kast te rommelen, draaide zich om naar mij en riep triomfantelijk:… "We gaan bakken!"…

Verbaasd was ik al niet meer, ik ken haar al wat langer. Ik had haar enige tijd geleden verteld dat mijn bakpogingen waren mislukt en dit was haar manier om mij wat langer te laten blijven. Ik wist dat ze zich nog steeds niet lekker voelde, maar ze wilde gewoon niet dat ik naar huis zou gaan. Tegenargumenten helpen op zulke momenten niet, wij gingen bakken!!!!

 op tekst en foto's rust copyright, kopiëren niet toegestaan



Huub houdt van bakken en regelmatig
bakt hij een echte Limburgse vlaai
de Hongaren zijn gek op rijstevlaai